Dodano produkt do koszyka

« Kontynuuj zakupy Przejdź do koszyka »

BESTSELLER

Doskonała do wody brudnej z elementami stałymi

Pompa zatapialna WQ 13-10-0,75 230V Omnigena

- wydajność max. 467 l/min
- wysokość podn. max. 13 m
- moc silnika: 750W

Producent: Omnigena

Czas dostawy: większość zamówień wysyłamy w 48 h

Dostępność:

Stan produktu: nowy

Gwarancja: 24 miesiące

519.00 brutto

Cena poprzednia: 537.00 zł

Jeśli chcesz zapytać o ten produkt, podaj poniższy kod:

Kod produktu: 965

DOSTAWA:

  • Przesyłka kurierska 19.00 zł brutto
Zamów telefonicznie - podaj swój numer oddzwonimy
lub zadzwoń: 501 20 40 70

Pompa zatapialna WQ 13-10-0,75 230V Omnigena

Oferujemy Państwu pompę zatapialną firmy Omnigena. Jest to popularny, doświadczony i uznany na rynku światowym producent.  W swojej ofercie ma zarówno pompy głębinowe, pływakowe, jak i zatapialne. Ta tutaj wykonana została w oparciu o przemyślany projekt i z wykorzystaniem wysokiej jakości materiałów. Sito wlotowe i wieko pompy wykonane z odpornego trwałego tworzywa sztucznego. Natomiast obudowę pompy i wirniki stanowi żeliwo szare. Jest to niezwykle wytrzymały stop żelaza węglem. Charakteryzuje go odporność na uszkodzenia, warunki środowiskowe, a także niektóre substancje chemiczne.  Dzięki temu pompa nadaje się do pracy w niesprzyjających i ciężkich warunkach. Właściwości techniczne pompy prezentują się następująco:

  • wyposażona jest w silnik o mocy 0,75 kW,
  • jej maksymalna wydajność to 467 litrów na minutę, a maksymalna wysokość podnoszenia 13 m,
  • radzi sobie z zanieczyszczeniami o maksymalnej średnicy 8 mm.

Przydatna w sytuacjach awaryjnych

Pompa cieszy się dużą popularnością zarówno wśród odbiorców indywidualnych, jak i firm zajmujących się oczyszczaniem ścieków, przepompowywaniem wody i innymi tego typu usługami. Bo właśnie do pracy w takich ciężkich warunkach nadaje się idealnie. Wypompowywanie ścieków z szamb, wody z zalanych pomieszczeń, to tylko niektóre z jej zastosowań.

Można do niej podłączyć wąż o średnicy 50 mm dzięki dołączonemu specjalnemu króćcowi. Jednak w razie potrzeby istnieje też możliwość podłączenia tradycyjnego węża strażackiego. Bezpieczeństwo pracy zapewnia pływak sterujący, który uniemożliwia pracę na sucho. Całość urządzenia zaprojektowana jest tak, aby użytkowanie pompy było łatwe, intuicyjne i nie wymagało poświęcania wiele czasu. Bo właśnie często jest to pompa wykorzystywana w sytuacjach awaryjnych.  Zachęcamy też do zapoznania się z pozostałą ofertą naszego sklepu, znajdą w nim Państwo różne przydatne akcesoria.

 

Instrukcja obsługi pompy WQ 13-10-0,75

Cechy produktu
Parametry pompy
  • Wydajność maksymalna [l/min]
  • 467
  • Wysokość podnoszenia maksymalna [m]
  • 13
  • Maksymalna średnica zanieczyszczeń [mm]
  • 8
  •  
  • Moc silnika znamionowa [kW]
  • 0,75
  •  
  • Napięcie [V]
  • 230
  •  
  • Maks. prąd uzwojenia [A]
  • 5,2
  •  
  • Króciec tłoczny
  • DN50 (2")
  •  
  • Wąż [mm]
  • 50
  •  
  • Długość przewodu [m]
  • 8
  • Gwarancja
  • 2 lata dla klientów indywidualnych / 1 rok dla firm
  • Producent
  • Omnigena
  •  
  • Waga [kg]
  • 19
  •  
Opinie, recenzje, testy:

Średnia ocena: 4, liczba ocen: 1

  • Ocena:
    Pompa działa bez zarzutu (, 28.09.2018)

Twoja opinia

Ocena:
  • Wszystkie pola są wymagane
Polecenie produktu: Pompa zatapialna WQ 13-10-0,75 230V Omnigena
WC na działce – przepisy 2020


Ubikacja na działce

Załatwianie potrzeb fizjologicznych w nieodpowiedni sposób jest niezgodne z prawem. Wynika to między innymi z faktu, że stwarza zagrożenie sanitarne zarówno dla samych działkowiczów, jak i dla ich sąsiadów. Do gleby trafiają bakterie kałowe i jaja różnego rodzaju pasożytów, które często stanowią przyczynę groźnych dla człowieka chorób. Są one szczególnie groźne, kiedy dostaną się do gleby, w której uprawia się warzywa i owoce, ponieważ późniejsze spożywanie takich ziemiopłodów zwiększa ryzyko zarażenia się.

Działki letniskowe czy rekreacyjne zazwyczaj nie są skanalizowane, dlatego właściciele parceli budują na nich ustępy z ubikacja na działcezamkniętym odpływem lub toalety z odpływem do zlokalizowanego na działce szamba. Dzięki takiemu rozwiązaniu można w łatwy sposób wywozić nieczystości w odpowiednie miejsca, zazwyczaj do oczyszczalni ścieków, poprzez zamawiane wozy asenizacyjne. Inne rozwiązania, takie jak przydomowe oczyszczalnie ścieków czy małe oczyszczalnie biologiczne, przeważnie nie zdają egzaminu na działkach o małej powierzchni, a ponadto mogą okazać się zbyt drogie w budowie w relacji do ceny nieruchomości. Ponadto w miejscach o wysokim poziomie wód gruntowych nie można budować oczyszczalni z rozsączaniem podczyszczonych ścieków do gleby. W niektórych miejscach trudno jest zainstalować nawet normalne szambo plastikowe, ponieważ wysoki poziom wód gruntowych powoduje zapadanie się ich ścian lub wręcz ich wypychanie z gleby. Ponadto szamb i innych zbiorników na nieczystości ciekłe nie można lokalizować na terenach zalewowych i narażonych na niebezpieczeństwo powodzi. Wysoki zazwyczaj jest też koszt budowy samego szamba.

Powyższe trudności sprawiają, że na działkach letniskowych bardzo często powstają konstrukcje prowizoryczne, a więc dobrze wszystkim znane sławojki. Niestety, tego typu latryny rzadko kiedy mają szczelny zbiornik i nieczystości z nich zazwyczaj przenikają do gleby. Ze względów sanitarnych toalety na działkach muszą mieć szczelny i zabezpieczony przed zalaniem wodami opadowymi lub powierzchniowymi zbiornik – tak, by jego zawartość nie wypłynęła na powierzchnię gruntu. Ponadto zawartość ustępu trzeba regularnie wywozić, co dla wielu osób stanowi znaczący problem.

 


Lokalizacja WC na działce w świetle przepisów prawa

Umiejscowienie WC na działce jest ściśle określone przepisami prawa, ponieważ taki ustęp traktowany jest jako zbiornik bezodpływowy i dotyczą go takie same regulacje, jak np. szamba. Musi mieć on nieprzepuszczalne dno i ściany oraz szczelne przykrycie z zamykanym otworem. Dobrze wykonana toaleta powinna mieć odpowietrzanie, wyprowadzone na co najmniej 0,5 m nad poziom gruntu.

Największe ograniczenia dotyczą zachowania odległości od innych obiektów na działce oraz od granicy samej parceli, przy czym stosuje się tutaj przepisy dla zabudowy jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej. W ich świetle WC nie może być zlokalizowany bliżej niż 5 metrów od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych do pobytu ludzi, jednak nie dotyczy to dołów ustępowych w zabudowie jednorodzinnej. Odległość od granicy sąsiedniej działki, drogi lub ulicy oraz od chodnika czy ścieżki to co najmniej 2 metry. W przypadku WC na działce te odległości są zatem mniejsze niż zalecane dla innych lokalizacji, np. zabudowy usługowej czy zbiorników o pojemnościach większych niż 10 metrów sześciennych. Mniejsze odległości budowy ustępu od granicy działki można zachować w przypadku, kiedy na sąsiedniej parceli również znajduje się toaleta lub szambo, jednak należy zachować odpowiedni dystans od innych obiektów na działce. Trzeba pamiętać, że WC musi znajdować się w odległości co najmniej 15 metrów od najbliższej studni, z której czerpana jest woda przeznaczona do spożycia przez ludzi. Jeśli w ziemi ukryta jest instalacja elektryczna, ubikacja musi być zlokalizowana co najmniej 80 centymetrów od niej, zaś w przypadku wodociągu lub gazociągu – co najmniej 1,5 metra od nich.

 


Jak usprawnić działanie WC na działce?

Ponieważ regularne opróżnianie ustępu może być kłopotliwe w bardziej ustronnych lokalizacjach działki, można pomyśleć o innych sposobach zagospodarowania fekaliów. Jednym z nich jest toaleta kompostująca. Różnica jest taka, że jej zawartość co jakiś czas przesypuje się trocinami drzewnymi lub suchym torfem. Materiały te wchłaniają wodę, a znajdujące się w fekaliach bakterie powoli rozkładają taką mieszankę, wykorzystując znajdujące się w odchodach azot i fosfor. Po pewnym czasie zawartość toalety można wymieszać z kompostem roślinnym i użyć jej np. do nawożenia roślin ozdobnych lub tych, których części jadalne nie mają kontaktu z glebą – choć w przypadku dobrze wykonanego kompostu takie środki ostrożności nie są potrzebne. Rozkład fekaliów można usprawnić, stosując mieszanki mikroorganizmów dedykowanych do ich rozkładu. Preparaty zawierające bakterie wsypuje się lub wlewa do zbiornika WC, gdzie dokonują one mineralizacji frakcji organicznej i nieuczynnienia patogenów. Produktem jest podczyszczona woda zawierająca znaczną ilość związków mineralnych, która doskonale nadaje się do podlewania trawników. Jedyne, co pozostaje, to usuwanie osadu z dna zbiornika. Można to zlecić asenizatorom, jednak taką mikrobiologiczne przerobioną masę można wymieszać z resztkami roślinnymi i przerobić na kompost.

Odległość studni od szamba – przepisy 2020


Lokalizacja szamba

Szambo, czyli bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe, może być wybudowane tylko na tych działkach budowlanych, których nie można bezpośrednio przyłączyć do sieci kanalizacyjnej. Ponadto, trzeba mieć na uwadze, że nie można ich osadzać na obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz na powierzchniach zalewowych, a także wszędzie tam, gdzie tereny podlegają szczególnej ochronie środowiska. Powyższe przepisy nie są stosowane w przypadku wydanej decyzji wymienionej w art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1121 z późn. zm.) lub na podstawie art 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1566).

 


Wielkość szamba a przepisy prawne

Szambo o pojemności do 10 metrów sześciennych musi być zlokalizowane w taki sposób, aby odległość od studni szambo a przepisy prawawynosiła co najmniej 15 metrów. Takie samo lub większe musi być również oddalenie szamba do okien i drzwi zewnętrznych pomieszczeń, w których przebywają ludzie, a także od magazynów żywności. Jednakże w przypadku zabudowy jednorodzinnej lub zagrodowej dystans od okien i drzwi powinien wynosić co najmniej 5 metrów, zaś odległość od granicy sąsiedniej działki, ulicy czy chodnika – co najmniej 2 metry.

Szambo buduje buduje się po zgłoszeniu tego faktu do starostwa lub urzędu miasta. Do informacji należy dołączyć mapkę z własnoręcznie dokonanym naniesieniem lokalizacji szamba wraz z odległościami od innych elementów otoczenia (studni, ogrodzeń, domów i innych budynków) oraz zaświadczenie od zarządcy sieci wodno-kanalizacyjnej, mówiące o braku możliwości przyłączenia budynku do sieci kanalizacyjnej. Do budowy szamba można przystąpić, jeśli w ciągu trzech tygodni od złożenia dokumentów urząd nie oprotestuje inwestycji.

 


W przypadku, kiedy pojemność szamba jest większa i wynosi od 10 do 50 metrów sześciennych, odległości powinny wynosić:

od drzwi i okien – co najmniej 30 metrów,
od granicy sąsiadującej działki – co najmniej 7,5 metra,
od drogi czy chodnika – co najmniej 10 metrów.
W tym przypadku do urzędu należy zgłosić pozwolenie na budowę podparte dołączonym projektem budowlanym. Na wydanie zgody na taką inwestycję urząd ma miesiąc, choć czasami ten okres może się wydłużyć. Tak duże szamba budowane są przy domach wielorodzinnych, chociaż nierzadko inwestują w nie również właściciele domów jednorodzinnych, którzy dzięki temu rzadziej muszą zamawiać wóz asenizacyjny.

 


Szamba większe niż 50 metrów sześciennych umieszcza się wg ekspertyzy technicznej przyjętej przez państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

 


A co z przydomowymi oczyszczalniami ścieków?

Z kolei w przypadku szamb ekologicznych lub przydomowych oczyszczalni ścieków studnia musi być zlokalizowana co najmniej 30 metrów od najbliższego przewodu rozsączającego, pod warunkiem, że odprowadzane ścieki są oczyszczone biologicznie w taki sposób, by były zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony wód. Warto mieć na uwadze, że przydomowe oczyszczalnie ścieków i szamba ekologiczne muszą być położone co najmniej 70 metrów od najbliższego przewodu rozsączającego instalacji bez biologicznego oczyszczania ścieków. Sam zbiornik przepływowy (np. osadnik przydomowej oczyszczalni ścieków) może być zlokalizowany bezpośrednio przy budynku, jednak pod warunkiem, że odpowietrzenie wyprowadzone jest co najmniej 60 centymetrów ponad górną krawędź okien i drzwi zewnętrznych tych budynków. Musi być ono szczelne i zaopatrzone w otwór rewizyjne ze szczelną pokrywą. Szambo również powinno być odpowiednio zbudowane – dno i ściany muszą być nieprzepuszczalne, a ponadto zaopatrzone w szczelne przykrycie na otworze do usuwania nieczystości oraz w odpowietrzenie wyprowadzenie na pół metra nad poziom terenu.

 


Wymagania dotyczące budowy studni

W świetle przepisów prawa studnia powinna być zlokalizowana co najmniej:

5 metrów od granicy działki, w przypadku gdy nie ma obowiązku stosowania strefy ochronnej;
7,5 metra od osi przydrożnego rowu;
15 metrów od budynków inwentarskich, szczelnych kompostowników i innych zbiorników na nieczystości;
70 metrów od nieutwardzonych wybiegów dla zwierząt.

 

Studnia może być zlokalizowana bliżej niż 5 metrów od granicy działki, a studnia współdzielona nawet na granicy działki w sytuacji, gdy spełnia warunki zawarte w punktach 2, 3 i 4.

Osłona studni wierconej musi zapewniać ochronę w promieniu co najmniej jednego metra od wprowadzonej w grunt rury. Ma być to pokrycie utwardzone o spadku 2% na zewnątrz.

Podobnie zabezpieczona musi być studnia kopana, przy czym odległość jednego metra liczona jest od zewnętrznej obudowy studni. Jej osłona musi być wykonana z materiałów nieprzepuszczalnych i nie wpływających na jakość wody. Złącza między tymi elementami muszą być uszczelnione. Wysokość części nadziemnej w studni kopanej bez pompy musi mieć co najmniej 90 cm, zaś studni wyposażonej w pompę – co najmniej 20 cm. Studnie muszą posiadać szczelne, nieprzepuszczalne przykrycie, dopasowane do obudowy i chroniące wnętrze przed zanieczyszczeniem. W przypadku studni zaopatrzonych w pompę ta musi mieć nośność odpowiednią dla przewidzianego obciążenia, czyli np. pompy głębinowej lub zanurzeniowej wraz z rurą wyprowadzającą oraz linką nośną.

 


Spełnienie powyższych warunków daje możliwość dostępu do bezpiecznej wody.

Jak sobie poradzić z nadmiarem wody na podwórku i w ogrodzie?

Nadmiar wody to problem okresowo występujący w całym kraju. Intensywne opady deszczu czy silne wiosenne roztopy powodują, że korzystanie z podwórka czy ogrodu staje się bardzo utrudnione. Z powodu podtopień cierpią także wszelkiego rodzaju rośliny, które rzadko kiedy tolerują zatopienie gleby wodą. Dlatego w takich przypadkach konieczne jest odpowiednie przygotowanie terenu, by ograniczyć skutki nadmiaru wody.

 

Co wpływa na podtopienia podwórek i jak sobie z tym radzić?

W małej, podwórkowej skali nie mamy wpływu na opady czy ich charakter, istnieją natomiast sposoby, dzięki którymzalane podwórka możemy kontrolować nawodnienie w ogrodzie.

Pierwszym ze sposobów jest zmiana podłoża odpowiedzialnego za okresowe zalewanie podwórek i ogrodów. Ciężka gliniasta lub ilasta gleba utrudnia wsiąkanie wody, a zalana wodą bardzo powoli wysycha. Tam, gdzie występuje takie podłoże, konieczne jest uzdatnienie gleby. Najprościej byłoby wywieźć glinę, choć rzadko kiedy możliwe jest pozbycie się całej gliny z obejścia i wymienienie jej na przepuszczalne podłoże organiczne. Czasem jednak trzeba przerwać warstwę gliniastą i wymieszać ją z glebą próchniczną lub innym podłożem organicznym, np. torfem lub kompostem.

Kolejnym sposobem jest zmiana ukształtowania terenu. Jeśli w określonych miejscach na podwórku lub w ogrodzie okresowo gromadzi się woda, to dobrym rozwiązaniem bywa wyrównanie terenu i ukształtowanie go tak, by spływała w określonym przez nas kierunku. Czasem wymaga to podniesienia całej powierzchni lub przynajmniej fragmentu działki, by uniknąć zastoisk wody i podmakania terenu.

Jeszcze trudniejsze zadanie stoi przed mieszkańcami domów wybudowanych na mokrych podłożach organicznych, np. na podmokłych niegdyś łąkach. Obecnie nierzadko wydawane są decyzje zezwalające na zabudowę nawet na terenach kiedyś uważanych za zalewowe, np. na łąkach wzdłuż małych cieków. Jest to duży błąd, ale jeśli poziom podtopień takiego terenu wynosił maksymalnie kilkanaście–kilkadziesiąt centymetrów, w takim przypadku często sprawdzającym się rozwiązaniem jest nawiezienie gruzu i ziemi oraz znaczne podniesienie terenu, na którym umieszczony zostanie dom. Czasami to wyniesienie ma formę wyspy połączonej z wyjazdem na drogę dodatkowo uformowaną groblą. Taka z pozoru nieciekawa lokalizacja daje z kolei niepowtarzalne możliwości, np. aranżacji ogrodów bagiennych z wykorzystaniem roślin, które nigdy by nie urosły w normalnym ogrodzie lub których utrzymanie byłoby bardzo kosztowne.

Trzecim sposób mający niebagatelne znaczenie przy zalewaniu wodą podwórek polega na ograniczeniu powierzchni zdolnej do przepuszczania wody. Problem ten jest widoczny w ostatnich latach szczególnie w miastach, które stają się ofiarami powodzi miejskich. Woda wówczas nie może wsiąkać, tylko gwałtownie spływa w niżej położone miejsca. Takie zjawisko w skali podwórkowej można ograniczyć, zwiększając powierzchnię zdolną do drenażu wody. Nie trzeba od razu rezygnować z chodników z kostki brukowej, ale np. ułożyć na podjeździe kostkę tak, by powstały otwory, przez które woda wsiąka w podłoże, zamiast spływać na sąsiadujące tereny. Niektórzy producenci kostki brukowej oferują nawet specjalne wzory, które układa się tak, by estetycznie wyglądały i jednocześnie zapewniały przenikanie wody do gleby. W takim przypadku, szczególnie jeśli kostka nie jest jeszcze położona, warto zainwestować w drenaż podziemny złożony z sieci sączków położonych pod podjazdem i odprowadzających wodę do zbieraczy, a następnie do odbiornika. Często takim odbiornikiem jest ulokowany w najniżej położonym miejscu podwórka czy ogrodu zbiornik na wodę. Może być on zamknięty, wkopany w ziemię lub otwarty, nierzadko w formie stawiku lub sadzawki. Dobrze jest, kiedy jesteśmy w stanie zapewnić grawitacyjny odpływ wody z takiego zbiornika, jednak czasami jest to niemożliwe i wtedy zmuszeni jesteśmy do wykorzystanie pompy, która pozwoli na odpompowanie wody np. do kanalizacji burzowej lub zbiorczej. Najlepsze do tego celu są wydajne pompy zanurzane z włącznikiem pływakowym, które zaczną pracę automatycznie, kiedy tylko do zbiornika napływa nowa woda. Taki drenaż równie dobrze sprawdzi się w ogrodzie, szczególnie pod trawnikiem, klombami i rabatami kwiatowymi czy uprawami warzyw. Rośliny te zazwyczaj nie formują głęboko sięgającego systemu korzeniowego, który mógłby z czasem przerosnąć przez sączki systemu drenażowego, ale mogą źle znosić długie podtapianie korzeni. W sąsiedztwie drzew i dużych, głęboko korzeniących się krzewów lepiej zrezygnować z takiego drenażu.

Drenaż podziemny na podwórku i w ogrodzie pozwoli na szybkie osuszenie gleby po ustąpieniu przyczyn podtopienia.

W przypadku chodników lub podjazdów tworzących lite powierzchnie warto wykonać drenaż powierzchniowy. Ma on zazwyczaj formę rowów wypełnionych kruszywem lub żwirem, wyłożonych włókniną i wykopanych wzdłuż odwadnianych powierzchni. Spływająca do rowów woda powoli wsiąka przez warstwę włókniny w glebę, minimalizując ryzyko zalania podwórka czy ogrodu.

Sposobów na poradzenie sobie z nadmiarem wody na podwórku jest więcej, a przedstawione powyżej sposoby to jedynie zarys tego, jak poradzić sobie z tym problemem.

Zapytaj o produkt
Szybki kontakt

info@dostudni.pl

501 20 40 70

pon-pt: 8:00-16:00

X Zamknij

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu mechanizmu cookie w Twojej przeglądarce.