Dodano produkt do koszyka

« Kontynuuj zakupy Przejdź do koszyka »

wysoka skuteczność i trwałość, tania eksploatacja,

Odżelaziacz wody 150L Wimest ze złożem kwarcowym

odżelaziacz150l

- Atest PZH
- Złoże kwarcowe
- wydajność 2m³/h
- polski produkt

Producent: Wimest

Czas dostawy: wysyłka w 24 godziny

Dostępność:

Stan produktu: nowy

2078.00 brutto

Jeśli chcesz zapytać o ten produkt, podaj poniższy kod:

Kod produktu: 1677

DOSTAWA:

  • Przesyłka kurierska 249.00 zł brutto
  • Wysyłka PROMOCYJNA- przy PRZEDPŁACIE 200.00 zł brutto
Zamów telefonicznie - podaj swój numer oddzwonimy
lub zadzwoń: 501 20 40 70

Kiedy korzystając z wody ze studni zauważasz, że zmienia ona kolor po zagotowaniu albo zostawia rdzawe ślady na kostce brukowej po podlewaniu, najprawdopodobniej masz wodę zanieczyszczoną związkami manganu i żelaza. Warto się jak najwcześniej zająć kwestią jej uzdatnienia, ponieważ osady mogą zaszkodzić zarówno rurom instalacji domowej, jak też urządzeniom odbierającym wodę – na przykład pralce. Najlepszym rozwiązaniem jest odżelaziacz wody.

Odżelaziacze wody Wimest 150 litrów ze złożem kwarcowym

Marka Wimest, to już niemal synonim wydajnych, niedrogich w eksploatacji odżelaziaczy wody. Dzięki smukłemu kształtowi i pionowej orientacji, mimo stosunkowo sporej pojemności, odżelaziacz zajmuje niewiele powierzchni.
W zestawie z odżelaziaczem, występuje aspirator i dysza rozbryzgowa. Urządzenie zbudowane jest ze stali ocynkowanej, gwarantującej wysoką trwałość i odporność na korozję.

Jak działa odżelaziacz do wody Wimest 150 litrów ze złożem kwarcowym

Proces uzdatniania przebiega w dwóch etapach, z których pierwszy, to napowietrzenie wody w celu wytrącenia osadów. Proces ten przebiega dzięki aspiratorowi zamontowanemu przed ocynkowanym zbiornikiem hydroforowym. W górnej części zbiornika zamontowana jest dysza rozbryzgowa, przez którą przepuszczana jest woda przed wpuszczeniem do zbiornika odżelaziacza.
Drugi etap to przepuszczenie wody przez kwarcowe złoże odżelaziacza, gdzie zanieczyszczenia w postaci drobinek tlenków żelaza i nadmanganianu są zatrzymywane.
Co jakiś czas należy przepłukać złoże przepuszczając przez nie wsteczny strumień wody. Częstotliwość płukania nie jest normatywnie ustalona i zależy od tego, jak bardzo woda jest zanieczyszczona.

O czym warto pamiętać?

Aby dobrze wybrać odpowiedni odżelaziacz, dobrze jest poznać swoje potrzeby, oddając wodę do badania w Sanepidzie. Ustalimy w ten sposób ilość i rodzaj zanieczyszczeń obecnych w wodzie.
Gdybyś miał na etapie wybierania urządzenia jakieś pytania, zapraszamy do kontaktu – chętnie udzielimy rad i niezbędnej pomocy w wyborze.

Co w zestawie?

  • Odżelaziacz wody 150L WIMEST ocynkowany
  • złoże kwarcowe 5 szt (w sumie ~200 kg)
  • dysza rozbryzgowa
  • aspirator
  • karta gwarancyjna z instrukcją obsługi
  • dowód zakupu
Cechy produktu
Odżelaziacze wody
  • Pojemność zbiornika odżelaziacza wody [litrów]
  • 150
  • Wydajność odżelaziacza wody [m³/h]
  • 2
  •  
  • Szybkość przepływu podczas płukania złoża [m³/h]
  • 4
  •  
  • Ciśnienie robocze (max.) [MPa]
  • 0,6
  •  
  • Temperatura wody (max.) [ºC]
  • 20
  •  
  • Średnica zbiornika [mm]
  • 406
  •  
  • Wysokość zbiornika [mm]
  • 1530
  •  
  • Masa zbiornika bez złoża [kg]
  • 52
  •  
  • Masa zbiornika ze złożem [kg]
  • ~272
  •  
  • Typ złoża
  • Złoże kwarcowe
  •  
Opinie, recenzje, testy:

Ten produkt nie ma jeszcze opinii

Twoja opinia

Ocena:
  • Wszystkie pola są wymagane
Polecenie produktu: Odżelaziacz wody 150L Wimest ze złożem kwarcowym
Fertygacja upraw – ogrodnicze 2 w 1

Jakość wody

Jakość wody to kluczowy parametr uwzględniany przy nawodnieniach. Do fertygacji i nawodnienia pomocą kroplowników ianaliza wody kapilar zazwyczaj wykorzystuje się wodę studzienną, a także deszczówkę, rzadko kiedy wodę ze zbiorników otwartych. Najlepiej do tego celu nadaje się woda deszczowa, która zawiera bardzo małe ilości makro i mikroelementów oraz niewielkie stężenie jonów węglanowych, które powodują lekko kwaśny odczyn deszczówki (pH 5,7). W pewnych przypadkach woda deszczowa może być zanieczyszczona dodatkowo powstającym w atmosferze kwasem siarkowym i kwasem azotowym – są to tzw. kwaśne deszcze. Zbieraną z opadów deszczówkę przechowuje się w zbiornikach, tzw. odstojnikach, gdzie dochodzi do naturalnej poprawy jej jakości. Woda może być następnie pobierana z nich za pomocą pompy do deszczówki, a później pompowana do instalacji nawodnieniowej.


Z kolei woda studzienna może zawierać węglany wapnia i magnezu, odpowiedzialne za jej twardość. Z tego powodu konieczne jest więc jej zmiękczenie przed przygotowaniem pożywki. Innym problemem, z jakim mogą spotkać się użytkownicy wody studziennej, jest jej duże zażelazienie. Użytkownicy potrzebujący relatywnie niedużych ilości wody, mogą posłużyć się odżelaziaczem wody do jej uzdatnienia. Jednak tam, gdzie zapotrzebowanie na wodę do podlewania jest większe, lepszym rozwiązaniem będzie otwarty zbiornik wodny służący jako odstojnik. Wodę do takiego zbiornika pompuje się bezpośrednio ze studni i rozpyla nad jego powierzchnią. W napowietrzonej wodzie dochodzi do wytrącania się jonów żelaza, które opadają na dno, a woda do instalacji pobierana jest za pomocą pompy ssącej lub zatapialnej, umieszczonej w taki sposób, by nie pobierała osadu z dna zbiornika.

Nawozy do fertygacji

By wyliczyć ilość nawozów koniecznych do przygotowania pożywki do nawadniania, warto przed tym zrobić analizę chemiczną wody. Dzięki temu będzie można wyliczyć, ile poszczególnych pierwiastków trzeba będzie dodać, by uzyskać optymalny skład pożywki.
Nawozy stosowane do przygotowywania pożywek do fertygacji muszą charakteryzować się dużą czystością oraz pełną rozpuszczalnością zawartych w nich składników. W sklepach można kupić gotowe preparaty wieloskładnikowe do fertygacji, np. nawozy Kristalon firmy Yara. Mieszanki te są wygodne w aplikacji i polecane dla większości użytkowników ogrodów lub upraw, ponieważ w łatwy sposób pozwalają na przygotowanie roztworu do fertygacji. Nawozy takie rozpuszczają się lepiej w wyższych temperaturach, dlatego warto stosować wodę odstałą, która uległa ogrzaniu od powietrza, ponieważ woda studzienna, szczególnie ta pobierana ze studni głębinowych, ma temperaturę około 10 stopni Celsjusza.
Z kolei duzi, profesjonalni użytkownicy, bardzo często samodzielnie dobierają skład pożywki do fertygacji roślin – w zależności od uprawianego gatunku roślin, ich stadiów rozwojowych, a nawet warunków pogodowych. Jednak, by w czasie przygotowywania takiej pożywki nie doszło do nieprzewidzianych reakcji chemicznych, proces mieszania musi następować w określonej kolejności.

Przygotowywanie pożywki do fertygacji

Optymalne pH do fertygacji roślin wynosi 5,5. Dlatego też przygotowanie pożywki trzeba rozpocząć od pomiaru jej odczynu. Znając go, można wyliczyć ilość kwasu koniecznego do osiągnięcia potrzebnego odczynu. Stosując kwas azotowy, jednocześnie wprowadza się do pożywki niezbędny dla roślin azot. Kiedy odczyn jest już ustalony, dodaje się brakujące składniki mineralne. W przypadku wody studziennej wyliczenia opiera się na wynikach wykonanej w laboratorium analizy chemicznej wody. Pierwszym pierwiastkiem jest wapń, który może być użyty w formie saletry wapniowej lub chlorku wapnia. Następnie dodaje się inne składniki mineralne: magnez, fosfor i potas, które bardzo często występują w formie związków dwuskładnikowych (np. siarczan magnezu czy fosforan monopotasowy). Wyliczając zawartość poszczególnych składników, trzeba zwracać uwagę na zawartość jonów balastowych (Na, Cl-, SO42-), które w nadmiarze mogą być szkodliwe dla roślin. Łatwiejsze jest wyliczanie ilości mikroelementów, które zazwyczaj oferowane są w formie oddzielnych preparatów, wśród których najlepsze właściwości mają chelaty.

Jak można aplikować wodę z nawozami?

Najprościej jest nawadniać uprawy rosnące w rzędach. W warunkach polowych do tego celu wykorzystywane są linierozsiewanie nawozu kroplujące w formie cienkościennych taśm lub plastikowych rur zaopatrzonych w kroplowniki. Ten sposób wykorzystywany jest w uprawach roślin sadowniczych i jagodowych, a także uprawianych w gruncie warzyw. Taśmy kroplujące doskonale sprawdzą się też przy nawadnianiu szpalerów drzew i krzewów ozdobnych oraz żywopłotów. Z kolei w ogrodach, gdzie rośliny posadzone są nierzadko nieregularnie, lepiej zastosować nawadnianie z użyciem kapilar, do których woda jest doprowadzana cienkimi wężykami, które można łatwo ukryć wśród ściółek czy roślin, podobnie jak rury doprowadzające do nich wodę.

Fertygacja to sposób na oszczędność czasu i nawozów, ponieważ po rozpuszczeniu w wodzie składniki są łatwo pobierane przez rośliny, w odróżnieniu od nawozów sypkich, które muszą zostać wymieszane z glebą lub ulec rozpuszczeniu przez opady deszczu. W okresach suszy fertygacja to najlepszy sposób na nawożenie roślin.

Konserwacja systemów nawodnieniowych w ogrodzie

Przyczyny problemów z pracą systemów nawodnieniowych

Problemy, jakie mogą dotknąć użytkowników systemów nawadniających, są wielorakie – począwszy od uszkodzenia pompyzraszacze na boisku zasilającej cały system, przez awarie układów sterujących automatyką nawodnieniową, aż do kłopotów dotykających samą instalację nawodnieniową. Problemy najczęściej pojawiające się w instalacjach to niedrożności, za których powstawanie odpowiadają czynniki fizyczne, chemiczne i biologiczne.

Do pierwszej grupy należą ziarna piasku, słabo rozpuszczalne związki mineralne i drobne cząsteczki gleby. Dostają się one do instalacji zupełnie pozbawionej filtrów, tam, gdzie filtry są uszkodzone lub gdzie parametry dobrano źle w stosunku do zawartości zanieczyszczeń w wodzie.

Wśród zanieczyszczeń chemicznych, najczęściej powodujących zatykanie się instalacji nawodnieniowych, najważniejsze są węglany i wodorowęglany wapnia i magnezu, odpowiadające za twardość wody. Jeśli zawartość jonów wodorowęglanowych jest wyższa niż 350 mg w litrze, taka woda nie może być używana do nawadniania bez uprzedniego uzdatniania. Używanie jej może prowadzić do wytrącania się białych lub szarych osadów zatykających system nawadniający. Zapychanie się ujść kroplowników i kapilar może być też powodowane przez dużą zawartość rozpuszczonego żelaza w wodzie. Kiedy rozpuszczalne, dwuwartościowe żelazo kontaktuje się z powietrzem, dochodzi do jego utlenienia i wytrącenia się formy nierozpuszczalnej, tworzącej osady o rdzawym kolorze. Z zażelazioną wodą można sobie poradzić, stosując odżelaziacz do wody.

Do czynników biologicznych, powodujących zatykanie kapilar, należą bakterie i glony, które rozwijają się wewnątrz przewodów nawodnieniowych, tworzą biofilm na ich powierzchniach, wykorzystują składniki odżywcze z pożywki. Ich obecność często objawia się widocznymi na wylotach kroplowników gęstymi kożuchami koloru zielonego (glony), kremowego, białego lub innego (bakterie).


Czyszczenie systemu nawadniającego

Jeśli układ przewodów nawadniających nie był płukany przed zimą, na wiosnę warto go przepłukać w celu usunięciasystem nawadaniający zalegających w nich zanieczyszczeń. Do usuwania mikroorganizmów oraz zanieczyszczeń organicznych trzeba użyć związków silnie utleniających, takich jak podchloryn sodowy czy perhydrol. Z kolei w celu oczyszczenia przewodów z zanieczyszczeń mineralnych trzeba zastosować kwas. W tym celu stosuje się kwas azotowy lub mrówkowy.

Trzeba jednak pamiętać, że wyżej wymienione związki stosowane są w dużych, toksycznych dla roślin stężeniach, dlatego przed każdym zabiegiem trzeba usunąć kroplowniki i kapilary z bezpośredniego sąsiedztwa roślin. Bywa to trudne, jednak w przypadku silnego zanieczyszczenia przewodów może to być jedyna metoda chroniąca nas przed kosztami wymiany całej instalacji.

Czyszczenie przewodów musi poprzedzać ich dezynfekcję.

Dezynfekcję i usuwanie zanieczyszczeń organicznych zaczyna się od napełnienia systemu 15% roztworem podchlorynu sodowego w dawce 3 litrów na 100 litrów wody i pozostawienia w przewodach na 6 godzin. Po tym czasie roztwór usuwa się przez jego wykroplenie z kroplowników i kapilar oraz napełnia system na nowo świeżym roztworem podchlorynu (3 litry na 200 litrów wody). Tym razem roztwór pozostawia się na 24 godziny, a po tym czasie przepłukuje system czystą wodą przy otwartych końcach rur nawadniających. Po płukaniu zamyka się wyloty i przepłukuje kroplowniki czystą wodą. W przypadku stosowania do dezynfekcji perhydrolu stosuje się 0,5 litra tego związku na 100 litrów wody i pozostawia się roztwór na 12 godzin, a dopiero po tym czasie płucze. Perhydrol można jednak stosować w czasie sezonu wegetacyjnego, ponieważ nie ma on tak toksycznego działania na rośliny, jak podchloryn sodowy. Perhydrolu można także używać do dezynfekcji wody do podlewania i fertygacji, dzięki czemu ogranicza się rozwój mikroorganizmów powodujących rozwój biofilmu w wężach i kroplownikach, a także likwiduje się patogeny odpowiedzialne za rozwój chorób.

Dopiero po starannym wypłukaniu podchlorynu lub perhydrolu można przystąpić do czyszczenia przewodów z użyciem kwasu. Stosuje się 38% kwas azotowy w dawce 3 litry na 100 litrów wody. Roztwór pozostawia się na 6 godzin, po tym czasie kropelkuje się go i ponownie napełnia układ takim samych roztworem na 24 godziny. Po tym czasie płucze się przewody i kroplowniki czystą wodą.

Warto też przejrzeć pojedyncze kapilary, wymontować te zatkane i w razie potrzeby przeczyścić je z osadów i innych zanieczyszczeń. Podobnie postępuje się z zatkanymi wężykami.

 


Inne zabiegi konserwacyjne

W systemach nawadniających ważną rolę odgrywają filtry. Przed sezonem wegetacyjnym należy je przejrzeć i w razie potrzeby wyczyścić. W okresie wegetacyjnym można zastosować co jakieś dwa-trzy tygodnie tzw. czyszczenie zapobiegawcze, które polega na dokładnym przepłukaniu całego układu wodą lub pożywką o ciśnieniu podwyższonym do około 3 atmosfer. Koniecznie jednak trzeba sprawdzić, czy elementy układu nawodnieniowego wytrzymają takie ciśnienie.


Prawidłowo przygotowany przed sezonem wegetacyjnym układ nawodnieniowy pozwoli na prawidłowe zaopatrzenie roślin w wodę i utrzymanie pięknego ogrodu aż do okresu zimowej przerwy.

 

Jak samemu zrobić odżelaziacz?

Badanie jakości wody – podstawa do działania

W pierwszej konieczności trzeba wykonać analizę chemiczną i fizyczną wody. Pozwoli ona na określenie odczynu wody i zawartości w niej składników mineralnych. Ta wiedza pozwoli na ustalenie strategii oczyszczania wody z nadmiaru jonów żelaza i ewentualnie manganu. By usunąć zbędne ilości jonów żelaza, konieczne będzie dobre napowietrzenie dostarczanej wody. Z kolei w przypadku jonów manganowych konieczne jest odpowiednie zalkalizowanie wody.

Samodzielne wykonanie odżelaziacza

Dostępne w obrocie handlowym odżelaziacze to różnej wielkości urządzenia. Te wykorzystujące proste napowietrzanie wody składają się zazwyczaj z dwóch zbiorników. Pierwszy z nich wykorzystywany jest do napowietrzania wody i utleniania rozpuszczalnych jonów żelaza. W drugim zaś woda z kłaczkami wytrąconego żelaza jest filtrowana na złożu mineralnym lub katalitycznym. W przypadku takich urządzeń konieczne jest regularne płukanie i regeneracja złoża, co może być utrudnione, szczególnie wtedy, kiedy jedynym odbiornikiem ścieków jest szambo o ograniczonej pojemności.


Warto wiedzieć, że samodzielnie również można wykonać urządzenie pozwalające na oczyszczenie wody i bez konieczności inwestowania w cały zestaw odżelaziający.


Podstawą samodzielnie wykonanego odżelaziacza jest odpowiedniej wielkości zbiornik na wodę, w którym będzie zachodziło utlenianie. Do tego celu można wykorzystać dużą, kilkusetlitrową, plastikową lub metalową beczkę albo dostępny na rynku plastikowy zbiornik o pojemności tysiąca litrów. Należy pamiętać o tym, że zbiorniki te nie mogę być wcześniej wykorzystywane do przechowywania paliw, olejów mineralnych lub innych toksycznych substancji. W zbiorniku trzeba przygotować co najmniej trzy otwory, z których dwa w dolnej części posłużą do zamontowania wyprowadzeń wody oczyszczonej oraz zawiesiny zawierającej osad żelaza. Otwór w górnej części posłuży do dostarczania wody do zbiornika. Dobrym rozwiązaniem są duże zbiorniki o pojemności tysiąca litrów, ponieważ zaopatrzone są one w fabryczne spusty zawartości umieszczone w ich dnie. Około 30 centymetrów od dna trzeba wywiercić drugi otwór, który posłuży do wyprowadzenia rury z wodą oczyszczoną. Do pobierania wody będzie można wykorzystać typowy zestaw hydroforowy, np. dostępny na stronie dostudni.pl. Do rury wyprowadzającej wodę z hydroforu podłączyć trzeba będzie filtry mechaniczne. Doskonale w tym celu sprawdzą się 10" filtry polipropylenowe połączone w baterii o gradiencie wielkości filtra takiej, by na końcu miały one wielkość były 5 i 1 mikrometrów. Pozwoli to na wychwycenie zawieszonych w wodzie kłaczków utlenionego żelaza, które nie będą osądzać się na armaturze lub zabarwiać prania.


Wodę pobieraną bezpośrednio ze studni trzeba wlewać do zbiornika tak, by zapewnić jej jak najlepsze napowietrzenie. Dokropla wody tego celu można skorzystać ze słuchawki prysznicowej dającej drobne krople. Można użyć też dysz inżektorowych, w których przepływający strumień wody będzie zasysać powietrze służące do napowietrzania wody, a drobne krople będą dobrze napowietrzone. Inżektor będzie dobry, ponieważ pozwoli na zamknięcie zbiornika, co umożliwi uniknięcie zanieczyszczeń z powietrza. Będzie on jednak wymagał dodatkowego odpowietrzacza. Jeśli napowietrzana woda ma niskie pH, trzeba do niej dodać preparat alkalizujący wodę, który ułatwi wytrącanie jonów manganu. Może to być np. węglan sodowy, czyli popularna soda. W przypadku wody o odczynie zbliżonym do obojętnego stosowanie środka zobojętniającego do wody nie jest konieczne. Dodawanie preparatu ułatwi umieszczenie na ściankach zbiornika podziałki ułatwiającej odczyt ilości zawartej wody lub wykonanie wodowskazu w formie bocznej rurki z wodą, pokazującej poziom wody. Ponadto lekko transparentne ścianki dużych zbiorników pozwolą na ocenienie wysokości osiadającego na dnie osadu żelaza i manganu.


Zbiornik odżelaziacza warto napełnić przed nocą – tak, by w jej ciągu na dnie osiadł wytrącony z wody osad utlenionego żelaza i nie zapychał on zamontowanych filtrów wody oraz by nie osiadał w zbiorniku hydroforowym. Po nocy oczyszczoną wodę znad osadu można pobierać do celów użytkowych.


Oczyszczanie odżelaziacza polegać będzie na spuszczeniu zawiesiny żelaza do kanalizacji lub do szamba oraz wypłukaniu zbiornika oczyszczoną wodą z hydroforu.

 

Samodzielnie wykonany odżelaziacz w formie zbiornika napowietrzającego można będzie później wykorzystać zamiast zbiornika hydroforowego w zestawie odżelaziającym z kolumną ze złożem mineralnym czy katalizującym, np. takiej.

Odżelaziacze wody – zasada działania i instalacja

Jak dobrać odżelaziacz?

Wybór właściwego odżelaziacza wbrew pozorom wcale nie jest prosty, ponieważ do prawidłowej pracy tego urządzeniaodżelaziacz 300L firmy Wimest ze złożem Otoman potrzebne jest nie tylko dobrze dobrane złoże filtrujące, ale przede wszystkim dopasowanie wydajności sprzętu do istniejącej już instalacji wodnej i chwilowych poborów wody. Częstym błędem popełnianym przez osoby samodzielnie kupujące odżelaziacz, jest instalacja urządzenia o ograniczonym przepływie. Dlatego szukając skutecznego rozwiązania do domu, w którym woda jednorazowo może być pobierana jednocześnie w trzech lub więcej ujęciach (prysznic, umywalka, pralka czy zmywarka), warto wybrać model o wydajności co najmniej 2m³/h. Mniejsze odżelaziacze o obudowie żywicznej również powinny zapewnić niezbędną podaż wody, jednak nie będą one już w stanie odfiltrować całego żelaza z wody, przez co pozostawi ono nieestetycznie wyglądające zacieki na instalacji sanitarnej. Ponadto urządzenie o zbyt małej wydajności będzie łatwo zdegradować – w konsekwencji nie będzie już możliwa jego całkowita regeneracja. Dlatego w sytuacji, kiedy zachodzi potrzeba oczyszczenia dużych objętości wody jednocześnie, konieczne jest zastosowanie odżelaziaczy o zdecydowanie większych pojemnościach (przynajmniej zbiornik na 150 litrów). Ważnym elementem jest również charakter złoża filtrującego. W przypadku wody z dużą zawartością żelaza i jednoczesną małą zawartością manganu wystarczające będzie złoże filtrujące, na przykład kwarcowe. Jednakże w sytuacji, kiedy zarówno zawartość żelaza, jak i zawartość manganu będą zbyt duże, konieczne jest już użycie specjalnego złoża o właściwościach katalitycznych, które będzie wspomagało utlenianie manganu dwuwartościowego do formy nierozpuszczalnej w wodzie, czyli ditlenku manganu.

Jak zamontować odżelaziacz?

Popularne, dostępne na rynku odżelaziacze z napowietrzaniem, do swojej prawidłowej pracy wymagają odpowiedniego montażu. Niezbędnym elementem jest w tym przypadku ocynkowany zbiornik hydroforowy, który będzie odpowiadał za utrzymanie właściwego ciśnienia wody, odpowiedniego do prawidłowego procesu uzdatnienia wody w odżelaziaczu. Ocynkowany zbiornik hydroforowy jest niestety sporym minusem tego rozwiązania, ponieważ do wydajnego odżelaziania muszą być użyte duże zbiorniki, które zajmują zdecydowanie więcej miejsca. A nie każdy niestety takie miejsce w swojej piwnicy posiada.
Koniecznie trzeba również pamiętać o stałej kontroli ilości (ciśnienia) powietrza w zbiorniku hydroforowym – w przypadku, gdy wystąpi jego niedobór, należy go natychmiast uzupełnić za pomocą sprężarki. Odczyt ciśnienia wykonywany jest za pomocą manometra wskazującego ciśnienie wewnątrz zbiornika oraz wskaźnika poziomu wody.

Jak działa odżelaziacz wody?

Odżelazianie wody przebiega dwuetapowo. W przypadku większości dostępnych na rynku modeli odżelaziaczy wody wymagane jest jej wstępne napowietrzanie. Wykonuje się je za pomocą specjalnej, zamontowanej przed hydroforem zwężki napowietrzającej. To w niej do wody jest dostarczany tlen, który odpowiada za utlenianie żelaza. Natleniona woda wpływa do hydroforu, w którym dochodzi do wstępnego utlenienia żelaza, które ulega tam częściowemu wytrąceniu. Następnie z hydroforu woda wypływa do kolumny ze złożem, gdzie w zależności od rodzaju złoża następuje osadzanie wytrąconego żelaza lub dalsza kataliza, która przyspiesza utlenianie się go i osadzanie wytrąconych zanieczyszczeń. Wytrącone żelazo w formie nierozpuszczalnej (czyli po prostu rdza) osadza się na złożu, zaś oczyszczona woda trafia do domowej instalacji wodnej.
Jeśli woda zawiera bardzo dużo żelaza, koniecznie należy uważać na stan zwężki napowietrzającej i kontrolować ją systematycznie – przynajmniej raz do roku. Wynika to z faktu, że wytrącające się żelazo może ją całkowicie zapchać, a w rezultacie zwężka przestanie zasysać powietrze.

Prawidłowo skonfigurowany i odpowiednio zainstalowany odżelaziacz z napowietrzaniem pozwoli na korzystanie z wysokiej jakości wody, która nie będzie już wymagać stosowania dodatkowej chemii, ani stanowić potencjalnego zagrożenia dla domowników i sprzętów domowych. Przed dokonaniem wyboru odpowiedniego modelu warto jednak poradzić się specjalistów w tej dziedzinie. Tylko wtedy można zyskać pewność, że urządzenie będzie działać prawidłowo i skutecznie, a otrzymana woda pozostanie wolna od nadmiaru szkodliwego żelaza i manganu.

Eksploatacja i konserwacja odżelaziaczy do wody

Jak przygotować odżelaziacz do pracy

Odżelaziacz, po wstępnym napowietrzeniu wody oraz po zamontowaniu i wypełnieniu go złożem filtrującym lub poschemat instalacji odżelaziacza wymianie złoża filtrującego, należy napełnić wodą i wykonać wstępne płukanie złoża samą wodą albo wodą i powietrzem. W czasie odżelaziania przepływ roboczy wody w złożu przebiega z góry na dół, aż do całkowitego wypełnienia złoża. Z kolei proces płukania wstecznego przebiega odwrotnie: woda przepływa z dołu do góry. W tym momencie następuje tzw. ekspansja złoża, w czasie której ziarna piasku i żwiru zostają uniesione do góry i uwalniają nagromadzone na ich powierzchni osady. By nie doszło do wypłukiwania złoża wraz z osadami, proces płukania wstecznego musi być przeprowadzony z odpowiednią prędkością, zaś samo złoże nie może wypełniać w stanie suchym więcej niż 50% objętości zbiornika. W czasie procesu płukania woda przepływa przez obejście odżelaziacza, czyli tak zwany by-pass, a powstające w tym czasie popłuczyny należy skierować do sieci kanalizacyjnej lub do studni chłonnej. Proces trzeba prowadzić aż do momentu uzyskania pełnej klarowności wody.

Po wykonaniu płukania wstecznego trzeba jeszcze wykonać płukanie formujące, w czasie którego następuje odpowiednie ułożenie złoża filtracyjnego oraz usunięcie zanieczyszczeń wprowadzonych podczas płukania wstecznego. Woda płynie przez filtr tak jak podczas normalnej pracy, jednakże nie wpływa już do instalacji, lecz jest odprowadzana na zewnątrz jako popłuczyny. Płukanie formujące trzeba wykonać każdorazowo po zakończeniu płukania wstecznego złoża filtracyjnego. Płukanie formujące jest procesem krótkotrwałym.

 

Jak często płukać odżelaziacz?

Sterowanie płukaniem można wykonać ręcznie lub automatycznie. Sterowanie automatyczne jest dokonywane w przypadku zakupu głowicy sterującej, która umożliwia ustawienie procesu płukania na dowolną porę doby. Czas płukania dobierany jest z reguły w taki sposób, aby proces nie kolidował z potrzebą korzystania z ujęć wody. Większość zautomatyzowanych urządzeń ma ustawioną fabrycznie porę działania – codziennie pomiędzy 2 a 3 w nocy. W przypadku małej zawartości żelaza w wodzie proces można jednak wykonywać raz na kilka dni. Podobnie jest w przypadku odżelaziaczy z manualnym płukaniem komory. W tej jednak opcji to osoba obsługująca odpowiada za to, by praca urządzenia przebiegała odpowiednio długo i w stosownych odstępach czasu. W przypadku dużych odżelaziaczy, takich jak np. prawie 500-litrowy produkt firmy Wimest, który nierzadko służy również do uzdatniania wody służącej do podlewania, płukanie wykonuje się w zależności od obciążenia: latem częściej a zimą rzadziej.

 

Jak zasypać odżelaziacz?

Jeśli mimo prawidłowej eksploatacji filtra uzdatniana woda nie spełnia już odpowiednich norm jakości, niezbędna staje się regeneracja lub całkowita wymiana złoża w odżelaziaczu. Jako wypełnienie złoża używany jest piasek i żwir o różnej granulacji – obydwa wykazują odmienne właściwości fizyczne. W przypadku wody z wysoką zawartością manganu można użyć dodatkowo prażonego dolomitu, który zwiększa pH wody, co przyspiesza wytrącanie manganu. Warto jednak mieć na uwadze, że metoda ta jest mało efektywna, jeśli ma się do czynienia z wodą twardą. Dlatego lepszym rozwiązaniem w przypadku wody o wysokiej zawartości manganu jest użycie złoża katalitycznego z ditlenkiem manganu.

Dla zbiornika 300-litrowego odżelaziacza zasypywanie zaczyna się od wsypania na dno granulatu o ziarnistości 2-5 mm. Jego ilość to około 150 kg. Na tę warstwę wsypuje się złoże filtrujące o ziarnie 1,4-2 mm w ilości około 50kg. Wierzchnią warstwę złoża filtracyjnego stanowić będzie granulat o średnicy ziaren 0,8-1,4 mm w ilości około 150 kg. Tak wypełniony odżelaziacz następnie się płucze i formuje, by mógł efektywnie wykonywać swoje zadanie. Wymiany złoża należy dokonać wtedy, kiedy stare nie spełnia już swojej funkcji.

W przypadku użytkowania odżelaziacza trudno określić konkretne, ścisłe ramy czasowe pomiędzy wymianami złoża, ponieważ prawidłowo konserwowany, płukany i formowany odżelaziacz z powodzeniem będzie spełniał swoje zadanie przez co najmniej kilkanaście lat.v

Zapytaj o produkt
Szybki kontakt

info@dostudni.pl

501 20 40 70

pon-pt: 8:00-16:00

X Zamknij

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu mechanizmu cookie w Twojej przeglądarce.